प्रिय नैना,
दोन दिवसांचा विरह झाल्यावर सखी पुन्हा दिसली की कसे वाटते हे मी तुला शब्दात कसे सांगू नैना. तू तशीच समजून घे.
काल पेपर मधे वाचले की प्रेम हे देशातल्या क्रूर गुन्ह्यांचे सर्वाधिक मोठे कारण आहे. म्हणे की प्रेमी मुले, मुलगी हो म्हणाली नाही की, लगेच ती कुणालाच न मिळो म्हणून तिच्यावर आम्ल फेकतात किंवा तिला जिवे मारण्याची कृत्ये करतात. याला प्रेम कसे म्हणायचे गं. ही तर शिकार झाली. मला शिकार मिळाली नाही, म्हणून कुणालाच मिळू नये म्हणून कृत्ये करायची, अमानुष व्हायचे हे प्रेम कसे होऊ शकते. ही तर पाशवी वृत्ती झाली. याला ते लोक प्रेम म्हणत असले तरीही हे प्रेम होऊच शकत नाही. जर प्रेम करताना तुम्ही अधिक देवभक्त नाही झालात अधिक नम्र आणि अधिक दयाळू नाही झालात तर तुम्ही प्रेमातच नाही.
एका पवीत्र नात्याला मालकी हक्काची वस्तू म्हणून बघणे म्हणजे प्रेम कसे होऊ शकते. मला तिच्या बद्दल खूप प्रेम वाटू लागले आहे पण कोणत्याही कारणाने तिला इजा करणे हे मला कधीच मान्य होणार नाही. फक्त तिला काही झाले असेल या काळजीने जिथे मी हैराण होतो तिथे मीच तिला काही करणे हे कल्पनातीत वाटते. या सगळ्या बातम्या वाचून घृणा वाटते अश्या लोकांची. ते प्रेम नाहीच जे दाखवून ही अमानवी लोक आपल्याच प्रीय व्यक्तीला त्रास देतात.
मला पण चिंता आहे की रोहिणी ने मला नाही म्हटले तर काय होईल. पण मी त्याला माझा दैवयोग समजेन, तिची चूक कधीच नाही. ती एक स्त्री आहे आणि तिला तिच्या आवडीप्रमाणे निवड करण्याचा पूर्ण अधिकार आहे जितका मला. माझी इतकीच प्रार्थना आहे की तिला माझ्याबद्दल तेच वाटत असो जे मला तिच्याबद्दल वाटते आहे. तीव्र इच्छा करत राहणे हे माझ्या हातात आहे आणि सगळे चांगले होईल असा विचार करत राहणे हीच माझी आशा.
आशिर्वाद
(छंद: पतीतपावन)
विरहाच्या, रात्री जसा, चंद्र फुलला
सखी दिसली परत, जीव हसला
आनंदी आनंद झाला, नुरली चिंता
तिचे हसणे बघणे, रोजचे आता
देवा माझ्या, प्रार्थनेला, ऐकलेस तू
आनलास, परतून, वसंत ऋतू
तुझे आशिर्वाद राहू, दे असेच रे
तुझ्या पायी, लीन आम्ही, तुझी लेकरे
तिला भेटायचे आहे, युक्ती काढून
मागायचे आहे सारे, तिला सांगून
तूच योग घडवला, सांभाळ तूच
तिला पण आवडू दे, फक्त रे मीच
~ रोहित
(छंद: पतीतपावन [ | प | प | प | - ] अक्षरे १३)
(आशावान)
रोहित
(रोहितची डायरी / तुष्की, नागपूर)
१७ सप्टेंबर २०१३, १०:००
+९१-९८२२२-२०३६५
tusharvjoshi [at] gmail [dot] com
